Պատմություն

Հայաստանի Երրորդ Հանրապետություն (1991-ից առ այսօր)

Արփինե Սարգսյան ( 2024 թ․ նոյեմբերի 20-ից առ այսօր),
Վահե Ղազարյան (2020 թ. հունիսի 8-ից ՀՀ Ոստիկանության պետ),
Արման Սարգսյան (2019 թ. սեպտեմբերի 19-ից 2020 թ. մարտի 19-ը՝ Ոստիկանության պետի ժամանակավոր պաշտոնակատար, 2020 մարտի 19-ից հունիսի 8-ը՝ ոստիկանության պետ),
Վալերիյ Օսիպյան (2018 թ. մայիսի 10-ից 2019 թ. սեպտեմբերի 18-ը՝ Ոստիկանության պետ),
Վլադիմիր Գասպարյան (2011 թ. նոյեմբերի 1-ից 2018 թ. մայիսի 10-ը՝ Ոստիկանության պետ),
Ալիկ Սարգսյան (2008 թ. մայիսի 29-ից մինչև 2011 թ. նոյեմբերի 1-ը Ոստիկանության պետ),
Հայկ Հարությունյան (1999 թ. նոյեմբեր-2003 թ. հունվար, 2003 թ. հունվար-2008 թ. մայիս՝ Ոստիկանության պետ),
Սուրեն Աբրահամյան (1999 թ. հունիս-1999 թ. նոյեմբեր),
Սերժ Սարգսյան (1996 թ. նոյեմբեր-1999 թ. հունիս),
Վանիկ Սիրադեղյան (1992 թ. փետրվար-1996 թ. նոյեմբեր),
Վալերի Պողոսյան (1991թ դեկտեմբեր-1992 թ.փետրվար),
Աշոտ Մանուչարյան (1991 թ. մարտ-1991 թ. դեկտեմբեր)։

Ներքին գործերի նախարարությունը ձևավորվեց համակարգային վերափոխումների և ինստիտուցիոնալ կայացման բազմաշերտ գործընթացների արդյունքում։ Բարեփոխումներն ու հավակնոտ ծրագրերը նույն հետևողականությամբ շարունակվում են՝ ամրապնդելով հաջողություններն ու հիմքում ունենալով անցած ճանապարհի ձեռքբերումները։

Հայաստանի Հանրապետության՝ որպես անկախ պետություն վերահռչակման նախօրեին ՆԳ նախարարությունը ոչ միայն կայացած իրավական կառույց էր, այլև ազգային կառույց, որի աշխատակիցները հասարակական կարգուկանոնի պահպանման ու հանցավորության դեմ պայքարին զուգահեռ՝ նաև իրականացնում էին սահմանների անվտանգության ապահովում։ Համակարգի տասնյակ աշխատակիցներ զոհվել են մեր պետության սահմանների պաշտպանության ժամանակ ու ծառայողական պարտականությունները կատարելիս։

1992 թ. հունիսի 21-ին կազմավորվեց ՆԳՆ Ներքին զորքերը: Ստեղծվեցին կազմակերպված հանցավորության, թմրամոլության դեմ պայքարի ստորաբաժանումները: ՆԳՆ բարձրագույն դպրոցը վերակազմավորվեց Ակադեմիայի:
1992 թ. Հայաստանն անդամակցեց Ինտերպոլին, ձևավորվեց այլ երկրների իրավապահ կառույցների հետ սերտ համագործակցություն:

1996 թ. նոյեմբերին Ներքին գործերի և Ազգային անվտանգության նախարարությունները միավորվեցին, իսկ 1999 թ. կրկին դարձան առանձին նախարարություններ:
2001 թ. ապրիլի 16-ին ընդունվեց «Ոստիկանության մասին» ՀՀ օրենքը:

2003 թ. հունվարի 1-ին ՆԳ նախարարությունը վերակազմավորվեց Ոստիկանության:

2022 թ․ դեկտեմբերի 30-ին ստեղծվեց Ներքին գործերի նախարարությունը, որի ենթակա պետական մարմիններն են՝

Ոստիկանությունը
Փրկարար ծառայությունը
Միգրացիայի և քաղաքացիության ծառայությունը

Ինստիտուցիոնալ բարեփոխումների արդյունքում ստեղծվեցին Ոստիկանության չորս հենասյունային ուղղությունները՝

Խորհրդային Հայաստան (1920-1991 թթ․)

Կառլոս Ղազարյան (1990 թ. օգոստոս-1991 թ. մարտ),
Լեւոն Գալստյան (1990 թ. հունիս-1990 թ. օգոստոս),
Հուսիկ Հարությունյան (1988 թ. հունիս-1990 թ. մայիս),
Հայկազ Շահինյան (1983 թ. նոյեմբեր-1988 թ. հունիս),
Եվգենի Պատալով (1974 թ. դեկտեմբեր-1983 թ. նոյեմբեր),
Վլադիմիր Դարբինյան (1968 թ. դեկտեմբեր-1974 թ. սեպտեմբեր),
Սերգեյ Արզումանյան (1961 թ. օգոստոս-1968 թ. դեկտեմբեր),
Հայկ Մելքոնյան (1957 թ. օգոստոս-1961 թ. օգոստոս):
Պյոտր Պիսկունով (1954 թ. ապրիլ-1957 թ. օգոստոս),
Խորեն Գրիգորյան (1947 թ. օգոստոս-1953 թ. մարտ),
Իվան Մաթեւոսով (1943 թ. մայիս-1947 թ. օգոստոս),
Գեորգի Մարտիրոսով (1941 թ. մարտ-1943 թ. մայիս, 1953 թ. մարտ-1954 թ. ապրիլ),
Ալեքսեյ Կորոտկով (1939 թ. մարտ-1941 թ. մարտ),
Վիկտոր Խվորոստով (1937 թ. նոյեմբեր-1939 թ. մարտ),
Խաչիկ Մուղդուսի (1934 թ. հուլիս-1937 թ. սեպտեմբեր),
Արմենակ Աբուլյան (1930 թ. դեկտեմբեր-1934 թ. հուլիս),
Սեդրակ Օթյան (1930 թ. մայիս-1930 թ. հոկտեմբեր),
Հայկ Պետրոսյան (1929 թ. նոյեմբեր-1930 թ. մայիս),
Սեդրակ Մարգարյան (1929 թ. փետրվար-1929 թ. նոյեմբեր),
Սերգեյ Մելիք-Հովսեփյան (1927 թ. հուլիս-1928 թ. դեկտեմբեր),
Հովհաննես Դուրգարյան (1924 թ. մայիս-1927 թ. հուլիս),
Շավարշ Ամիրխանյան (1921 թ. օգոստոս-1924 թ. մայիս),
Ավիս Նուրիջանյան (1921 թ. հուլիս- 1921 թ. օգոստոս),
Պողոս Մակինցյան (1921 թ. ապրիլ-1921 թ. հուլիս),
Իսահակ Դովլաթյան (1920 թ. դեկտեմբեր-1921 թ. ապրիլ)։

Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո ՆԳ նախարարությունը վերանվանվեց Ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատ։ 1929 թ. ՆԳ ժողկոմատը լուծարվեց վերակազմավորվելով որպես Պետքաղվարչություն։ 1934 թ. հուլիսին ՆԳ ժողկոմատը վերականգնվեց։

40-ականների վերջ-50-ականների սկիզբ ՆԳ և Պետանվտանգության ժողկոմատները որոշ ժամանակ միավորվում են, ապա կրկին առանձնանում։ ՆԳ ժողկոմատը դառնում է նախարարություն։ Կառուցվում է ՆԳՆ ներկայիս շենքը:

ՆԳ նախարարության (մինիստրության) ստորաբաժանումներից էին Միլիցիայի քաղաքային վարչությունը, շրջանային միլիցիայի բաժինները, պետավտոտեսչությունը: 1964 թ. կազմավորվում է ԽՍՀՄ ՆԳ մինիստրության ներքին զորքերի Հայաստանի գունդը, 1965-ին՝ շտաբը: Կառուցվում է ՆԳՆ միլիցիայի միջնակարգ դպրոցի ներկայիս Կրթահամալիրի շենքը:

Հայաստանի Առաջին Հանրապետություն (1918-1920 թթ․)

Սիմոն Վրացյան (1920 թ. նոյեմբեր-1920 թ. դեկտեմբեր),
Սարգիս Արարատյան (1920 թ. սեպտեմբեր-1920 թ. նոյեմբեր),
Ռուբեն Տեր-Մինասյան (1920 թ. մայիս-1920 թ. սեպտեմբեր),
Աբրահամ Գյուլխանդանյան (1919 թ. օգոստոս-1920 թ. մայիս),
Ալեքսանդր Խատիսյան (1919 թ. փետրվար-1919 թ. օգոստոս),
Արամ Մանուկյան (1918 թ. հուլիս-1919 թ. հունվար)։

Առաջին Հանրապետության ՆԳ նախարարները պետության կերտման, 20-րդ դարասկզբին ծավալված ազգային-ազատագրական պայքարի ակունքներում կանգնած մարդիկ էին՝ ազգային գործիչներ։

ՆԳ նախարարությունը ստորաբաժանված էր նահանգային, գավառական կոմիսարիատների, Երևանում ստեղծվում է քաղաքային միլիցիայի վարչությունը, կազմավորվում է գյուղական համայնքային կոմիսարների ինստիտուտը:

ՆԳ նախարարության լիազորությունները աննախադեպ էին. հիմնական գործառույթներն իրականացնելուց զատ՝ նախարարությունը համակարգում էր կապի և հեռահաղորդակցության ոլորտը, երկաթուղին, կրթության համակարգը։

Ընդունվում է Միլիցիայի ժամանակավոր օրենքը (1920 թ. ապրիլի 21-ին), որով հստակ սահմանվում էին կառույցի խնդիրները, իրավունքներն ու պարտականությունները, օրենքով ամրագրվում են միլիցիայի կազմը, պաշտոնի ընդունման և արձակման կարգը, աստիճանավորների փոխհարաբերությունը, պատասխանատվությունը:

Խմբանկար

Որոնել կայքում